Muzeum (Bez)Kresów

Werchrata

O białą
nieskazitelną ścianę
oparto
zbyteczny
ikonostas
odrestaurowany
dla nikogo

Wieńczy go
zmatowiała
korona

Podobne zdobiły
zwój Tory
ze spalonej synagogi
w Lubaczowie

Nie miał go już kto
odczytać
a opieką otoczył
uskrzydlony lew
ze zranioną łapą
i uszkodzonym
przez szrapnel
wzrokiem

Kowalówka

Nad klamką
zaryglowanej cerkwi
tkwi zielona
klamerka
zatyczka

To modliszka
przyszła wyrecytować
trisagion
na cześć Trójcy Świętej
ale pomyliła
wyznania

Chwilowo
wciela się
w tybetańską joginkę
unosząc się
nad szydełkowanym
niebytem
traw

Chotylub

Nawet nie podejdę
do drewnianej cerkiewki.
Zamknięto na kłódkę
ogrodzenie.

Z daleka
przez spaczone okno
prześwituje
szczerbaty kandelabr
z wybitym
światłem.

Z dzwonnicy bramnej
łuszczy się farba,
zmartwiała kora
z drzewa Jessego.

Usunięto
wszystkie dzwony.
Słychać tylko
szuranie miotły
na progu.

Sama z siebie
zmiata
wszelkie zło
i nieczystość.

Lubaczów

W Muzeum Kresów
gryf i skrzydlaty lew
tęsknią do Bezkresów

Tylko one przetrwały
ze spopielonej
bóżnicy

Przysłuchując się
cadykom
lew bezwiednie
nauczył się
kilku słów i znaków

Mniej pojętny gryf
zapamiętał tylko
urywki
śpiewu kantorów

Nigdy nie miał
głowy do nauki
strzegł przecież
dusz umarłych
a to całodobowa
żmudna praca

Bo dusze
chcą się wymknąć
żeby być
wszędzie naraz
byle nie tutaj
byle nie w grobach

Radruż

W Radrużu
pomyślnie
wszystko po staremu

Pod bujną trawą
zieje niegroźna przepaść
niewidzialna krypta
możnego rodu

Przez oculus
okrągłe okienko
nadal widać
boskie Oblicze
na sklepieniu

Przewodniczka
wodzi palcem
po wypukłych bukwach
na nagrobnej płycie
sprowadzonej tu
wieki temu
aż ze Lwowa
i opowiada nam o koniach
w nieistniejącej wiosce

Przewodnik deklamuje
jak na uroczystej
akademii
własny wiersz
o umarłych
wskazując dłonią
ich zapadłe siedliska

Myślę o ikonach z Synaju
ich pielgrzymowaniu
do Europy
Niegdyś
trafiły do Kijowa
teraz
podczas wojny
potajemnie przewieziono je
na przechowanie do Luwru

A w Radrużu
bezruch

Święta Paraskewa
w czerwonej sukience
nie zamierza opuszczać
ikonostasu

Rozgromiono
hordy Tatarów
Ich branka po latach
wróciła z niewoli
i tu spoczęła

Na miejscowe omszałe
cmentarze
z wapiennymi krzyżami
regularnie zagląda
zaciekawiony Leśmian

Hrebenne

Trochę się obawiam
wspinaczki
po stromych szczeblach
drewnianej dzwonnicy.

„Bez nerwów,
Poręcze sam robiłem
z drzewców czarnych
chorągwi żałobnych”,
uspokaja Kościelny.

Aa, to co innego,
myślę z ulgą.
Już na górze
patrzę na kolejki TIR-ów
przed granicą
i krzątaninę
postaci w mundurach.

Dotykam dzwonu.
Kościelny twierdzi,
że to odwraca
zły bieg wydarzeń
i zaraz odczuję
kres wszelkich strapień.

Znienacka
uderza w dzwon
i śmieje się z mojego
przestrachu.