***

Wiem, że będziesz tylko wspomnieniem
Znikniesz, jak i wiele innych osób
Z którymi kiedyś los złączył mnie na kilka procent życia
Więc zatrzymuje czas, byś został jeszcze chwilę
Już tęsknię z całych sił, patrząc Ci prosto w oczy
Śmiejemy się, lecz gdzieś z głębin dobiega cichy trzask
Właśnie łamie mi się serce
Pęka już na zaś

Bezsenni

Dziwny żywot wiodą ci, którzy nie śpią
Nie śpią, bo nie mogą
Dni ich zdają się nie kończyć
Zmienia się tylko nasycenie światła
Widno — ciemno, widno — ciemno…
Ich umysły nie mogą odpocząć od jaźni
Podświadomość nie może przebić się w snach
Widno — ciemno, widno — ciemno…
Twierdzą, że w nocy cisza potrafi krzyczeć
Nigdy nie wpadają w objęcia Morfeusza
Ten grecki bóg nie wie o ich istnieniu

Poezja w XXI wieku

Jaka poezja jest dobra?
Dobra dla współczesnego czytelnika?
Czy taka, która już po kilku słowach
Serce rozdziera na pół?
Czy może chwaląca piękno przyrody i palącego się świata?
Czy taka, która łączy ludzkie emocje i wielki świat?
Czego oczekujesz, przyjacielu poezji?
Rozdarcia prowadzącego do katharsis,
Czy wprost przeciwnie — lekkich słów?
Lekkich słów, na ciężkie, nuklearne czasy.

Do Dziadków

Szukam Was w zapachu gotowanego obiadu
Lecz przyrządzany moimi dłońmi nie smakuje już tak samo
Szukam Was w starych ozdobach choinkowych
Które kiedyś wisiały na Waszych drzewkach
Szukam Was w niedzielnym odcinku „Familiady”
Którą kiedyś zawsze oglądaliśmy wspólnie
Szukam Was skulonych przy choinkach
W oknach mieszkań vis à vis
Musicie gdzieś jeszcze być, prawda?