JOHANN WOLFGANG VON GOETHE

*

Benutze redlich deine Zeit!
Willst was begreifen, suchs nicht weit.

Verdoppelte sich der Sterne Schein,
Das All wird ewig finster sein.

Soll dein Kompas dich richtig leiten,
Hüte dich vor Magnetstein’, die dich begleiten.

Sind Könige je zusammengekommen,
So hat man immer nur Urtheil vernommen.

Wie? Wann? und Wo? — Die Götter bleiben stumm!
Du halte dich ans Weil, und frage nicht Warum?

Willst du dich am Ganzen erquicken,
So mußt du das Ganze im Kleinsten erblicken.

Sprichwort bezeichnet Nationen;
Mußt aber erst unter ihnen wohnen.

Gehts in der Welt dir endlich schlecht,
Tu, was du wills, nur habe nicht recht.

Zart Gedicht, wie Regenbogen,
Wird nur auf dunklen Grund gezogen;
Darum behagt dem Dichtergenie
Das Element der Malancholie.

Ich wandle auf weiter, bunter Flur
Ursprünglicher Natur;
Ein holder Born, in welchem ich bade,
Ist Überlieferung, ist Gnade.

Ganz und gar
Bin ich ein armer Wicht.
Meine Träume sind nicht wahr,
Und meine Gedanken geraten nicht.

In meinem Revier
Sind Gelehrte gewesen;
Außer ihrem eignen Brevier
Konnten sie keines lesen.

Aforyzmy. 3

Trzeźwie chroń czasu nade wszystko!
Coś pojąć pragniesz — szukaj blisko.

Gwiazd blask niechaj się podwoi:
Jedno nadal w mroku stoi.

By kompas dobrze działał w dłoni,
Od magnesów musisz stronić.

Z królów zebrania gromadnego
Nie wyszło nigdy nic dobrego.

Jak? gdzie? i kiedy? — Bogowie szydzą z tego!
Skończyłeś na ponieważ, nie spytasz się dlaczego?

Chcesz się zachwycić Jednym, Całym?
Musisz je najpierw dostrzec w małym.

Przysłowie określa narody,
Lecz musi mieć wpierw powody

Źle wciąż wychodzisz z każdej sytuacji?
Czyń, co sobie życzysz — tylko nie miej racji.

Poemat dobry jako tęcza,
U podstaw z cieniem się zaręcza,
Stąd geniusz poetycki zawsze
Miał jedno swe oblicze łzawsze.

Wędruję długim, bujnym gajem,
Natury wiecznej krajem;
A źródło, w którego płynę blaskach,
To wybawienie jest, to łaska.

W całości, ach, jest ze mnie
Żałosny człowiek, Boże!
I marzeń szczerych nie ma we mnie,
I myśl nic nie pomoże.

Uczeni, bakałarze
W mej krainie byli;
Lecz poza własnym brewiarzem
Nic czytać nie potrafili.

przełożył Karol Wapniarski

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) — niemiecki poeta, dramaturg, prozaik, uczony, polityk, wolnomularz. Najwybitniejszy przedstawiciel klasycyzmu weimarskiego. Autor m.in. dramatu Faust (1808), zbiorów poezji: Prometeusz (1773), Elegie rzymskie (1790), ballady Król elfów (1782), idylli Herman i Dorota (1845).

Karol Wapniarski (ur. w 2002 r.) — doktorant w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, student filologii klasycznej (II stopnia) i absolwent filozofii (I i II stopnia) w ramach Międzydziedzinowych Studiów Indywidualnych. Laureat Stypendium im. Jana Kulczyka w roku akademickim 2023/24 i Stypendium Naukowego Marszałka Województwa Wielkopolskiego w roku akademickim 2024/25. Rekordzista Polski w szybkości ukończenia studiów licencjackich (studia ukończone w rok), przebywał na semestralnych stypendiach na Uniwersytecie im. Fryderyka Schillera w Jenie oraz paryskiej Sorbonie. Członek Sekcji Tłumaczy przy Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich o/wlkp. w Poznaniu. Publikuje przekłady literackie m.in. z hiszpańskiego, łaciny, niemieckiego i włoskiego.

Kazimierz Brakoniecki: Dziennik berliński. Dzień szósty

Karol Samsel: Praktyki. 8

aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia