Posyłam słowa

jestem już stara
nie będę jak poetka Rupi Kaur
siedzieć na sedesie
z podpaską w dłoni

pozostaje mi jedynie 
krwotok słów 

to nie boli 
nie boli 
nie boli

Marzenia

chciałabym zobaczyć 
twój drugi dom
pewnie odjechałabym szybko
by za bardzo nie cierpieć

Nierówna walka

„Wiesz, jak rozróżnić biernik i dopełniacz? Ja zawsze tłumaczę to tak:
Można dawać dupę lub nie dawać dupy” — koleżanka D.K.

Boję się czasem czytać współczesną poezję.
Mam problemy z biernikiem i dopełniaczem.
Boję się też przez to pisać.
Boję słów „jebana” i „skurwysyn”.
Moje oczy nie są przygotowane do takiego promieniowania, tych piorunów z ust moich i waszych.

Boję się pokazać nawet środkowy palec, gdyż mam okulary.
A co będzie, gdy jakaś jebana, mówiąc, że mam synka skurwysynka, strzeli mi w twarz, a okulary się zbiją?

Kończę to pisanie. Widzę, że biernik walczy z dopełniaczem.
To nie ja się pomyliłam. To nie ja wczoraj popełniłam błędy. A zresztą… Ja już nic nie rozumiem. Nie rozumiem nawet słowa „wczoraj”. Może to i dobrze.

Dalej

pukam do drzwi pewnej redakcji
mówią żebym poszła
do drugiego zacienionego pokoju
skąd wiedzą że lubiłam
podpatrywać życie pod latarnią
tam najgorsi ciągną do ognia

pukam do drzwi innej
uznali że pomyliłam kierunki
muszę tylko pielęgniarski kurs zaliczyć
rozgrzebywanie ran potem leczenie
to moja domena nie literatura

przy następnej
nie znają takiej
mówią nie to nazwisko
żebym znalazła mecenasa

już ponad dwadzieścia lat pukam
i nie mogę się doczekać
mijamy się mijamy
i tutaj nawet śmierć nie pomoże