O pytaniach

Całe życie uginamy się pod ciężarem pytań? Ile ważysz? Ile masz lat? Jak masz na imię? Ile zarabiasz? Twój ulubiony napój? Jak często się bzykasz? Masz może drobne? Dlaczego się tego nie nauczyłeś? Kim jest ta dziewczyna, z którą wczoraj byłeś w kinie? Ile kcal zjadasz na śniadanie?

I tysiące, a raczej miliony innych. Sami też zadajemy podobne pytania — niczym wymiana ciosów, niczym bitwa na „śnieżki”. Inni udzielają podobnych jak my odpowiedzi, różniących się tylko liczebnikami, nazwami miast, imionami, markami aut i sprzętu AGD. Tak jakby w wykropkowane miejsca wstawić odpowiednie kwoty, tak jakby nasze życie było ciągłym wypełnianiem jakiejś dożywotniej ankiety. Tak jakbyśmy się wszyscy wzajemnie przesłuchiwali. Bez pytań nie byłoby więc najpopularniejszej gry strategicznej zwanej społeczeństwem.

Najciekawsze, najzabawniejsze, ale i jednocześnie najdramatyczniejsze jest to, że najrzadziej pytamy samych siebie, a pytając samego siebie, udzielamy odpowiedzi, jakbyśmy odpowiadali innym. Nawet gdy jesteśmy sami, jest przy nas jakiś wyimaginowany tłum. Łudzimy się, że odpowiadamy sobie szczerze, ba, jesteśmy w stanie zginąć za swoją fikcyjną szczerość.

Gdyby tak zakazać pytań? Bylibyśmy zbiorem jednostek, a nie społeczeństwem?

Wygląda, że to nie miłość, przyjaźń itp. łączą ludzi.

Łączą nas pytania.