***

I ten dzień też pójdzie w dym,
i nawet nie zechce nam się pisać o nim wierszy.
Przypomną go, ale nie przypomną.

Przeponą w roztargnieniu
wypuszczą go na zewnątrz
i nawet tego nie zauważą.

A przecież żyliśmy, bywaliśmy zachwyceni.
Naznaczyliśmy go sobą.
My i on to jedno.

***

W pewnym parku znalazłem przywiązany do drzewa zeszyt,
w którym było napisane:

Zeszyt, który trzymasz w rękach, to księga wystawy. Nie niszcz go.
Wpisz do niego swoje refleksje i wrażenia związane z tym, na co patrzysz.
Park, w którym jesteś, pałac i oranżeria, które do niego przylegają,
jak również pozostała część miasta, pobliskie łąki, rzeki i lasy,
i właściwie prawie cały pozostały świat, to tak naprawdę instalacja,
którą sprowadziliśmy do naszej galerii.
Podziwiaj, rozkoszuj się widokiem, uwiecznij go w księdze wystawy.
Jak widzisz, wszystko jest sztuką. Cały świat. A sztuką nie jest tylko
ta galeria, do której dzieło zostało (na pewien czas) wypożyczone.

Sława

słowa sława
sława słoma
sława smoła
już śmierć woła

sława trawa
pusta mowa
trumna zielona
dolarami wyścielona

Wiersz

Wiersz jest lepszy od tego, kto go napisał.
Pióro ma lepsze serce niż ręka.

Poeta robi krok i przerzuca siebie tęczą,
zamaszystym łukiem do krainy,
w której czasem bywa, a prawie nigdy jest.

***

Daleko stąd do was.
Chodzę po brzegu,
ochlapuje mnie czarny wiatr.

Przerzucam siebie tęczą,
zamaszystym łukiem
światła na drugi brzeg,
ale nie starcza mi światła,
nie starcza mi tęczy.

Więc przechylcie się wy
na moją stronę,
stańcie no trochę na palcach,
przesuńcie się, ruszcie.

Niech biała malwa
wyrośnie na środku pokoju,
a wy potrąćcie ją jak strunę,
zagrajcie coś na niej,
miejcie się ku mnie.

Ja jeszcze spróbuję,
zagram do was,
nadam do was szyfrem
i otwartym tekstem,
może doniesie.

Miejcie się ku mnie
chociaż siebie nie macie.
Chyba że macie,
to się spotkamy, spotkacie.