Moje alter ego

I.
Moje alter ego zabrało mnie do cyrku
by uzmysłowić mojemu wewnętrznemu ja
co to znaczy być prawdziwym poetą

II.
Moje alter ego zostało rzucone
na blat literackiego życia w słońcu

Wchłania promienie
promieniuje niesprecyzowaną siłą
(w towarzystwie literackich demiurgów)

Biją mu brawo

W świetle jupiterów
bisuje aż do utraty funkcji życiowych
(Barman polewaj bo krew zastyga)

III.
Zaproponowałem mojemu alter ego
krótką przerwę
coś na wzór
angielskiej przerwy na herbatę

IV.
Sąsiad z góry grzebie poetów
zawodowo
Widziałem na własne oczy
jak postawił krzyżyk na jednym z nich
Do mojego poetyckiego alter ego
jedynie puszcza oko

Burza po tęczy

I.
Lubiłem jej tęczowe skarpetki
miały w sobie tyle życia
Nosiła je dla mojej przyjemności
aż kolory wyblakły
Dla jej przyjemności nosiłem skarpetki z bałwankiem
świątecznym aż do ostatnich roztopów

II.
Nad moim niebem zawisła tęcza
nieśmiało migocząc jak gwiazdy nocą
A długa jak stąd do wieczności…

***

Poezja leży na ulicy
wystarczy tylko umiejętnie
się po nią schylić
natknąć się
ewentualnie potknąć

***

W ogrodzie rozkoszy ziemskich
nadgryzłem całą wątpliwość

Łańcuch pokarmowy

Szczur plus kot plus niezdecydowany pies
kot w zasadzie także niezdecydowany —
a może przeżarty
Szczur cwany
wyrafinowany
A ja w tym łańcuchu
jarosz