KLAUDIA ROGOWICZ

Gwiazdki

Kolczyk w nosie jaśniejszy niż Perseidy.
Gdy się uśmiechasz,
Niebo wokół rozrzuca brokat.

Spadają gwiazdki,
chwytam jedną.
Ty już masz cały koszyk.

Wiem, że
prędzej spłoniesz,
rzucając się w górę,
niż komuś oddasz serce.

Z tezą

Nie jadę
ani przodem
ani tyłem
do kierunku jazdy.

Sugestie pasażerów czynią mnie metalem.

Zachowuję godność na korytarzu,
czekając,
aż w końcu dotrę do Wrocławia Głównego.

Oflaktofilia

Chłonę zapachy,
które zostawiasz,
duszące opium,
tlące się po walce,
skórzane pasy,
zbyt wcięte,
siano i włosy.

*

Chłoniesz zapachy moich włosów,
kolczyków,
chłoniesz moje usta,
szyję
i pączkowe nadzienie.

*

Chłoniemy się jak kurz po walce,
bez wody i ognia,
sami siebie.

Klaudia Rogowicz (ur. w 1987 r.) — poetka, prozaiczka, scenarzystka, dramatopisarka i eseistka. Publikowała m.in. w: „Czasie Kultury”, „Czasie Literatury”, „Helikopterze”, „Migotaniach”, „Twórczości”, „Wakacie”, „Ypsilonie”, „Zupełnie Innym Świecie”, a także za granicą (Bośnia, Łotwa, Kanada, Słowenia, USA). Jej utwory ukazały się w antologiach, m.in. w pokonkursowym zbiorze Świtezianka w jeansach (2022), polsko-niemieckiej antologii Dzieciństwo w Polsce. Dzieciństwo w Niemczech (2015) oraz w ramach projektu kulturalnego Fan Page’u Gay Friendly in Poland.

Sebastian Sokołowski: ognisko, zaświaty, zew, lata, *** (kryjący się w półświadomości…)

Igor Frender: Kobieta, która nie dała się wsadzić na traktor, ani goździków nie chciała, Caravaggio (1986), Obraz, Dwa dni

aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia