Kryształ

sny zawisłe na żyrandolu
migocą kryształkami
obracam w palcach poczucie winy

widzisz ten krajobraz
fale zmywają wspomnienia
mokra skóra lśni zachodem słońca

tańczę na piasku
słowa chrzęszczą pod stopami
gnę się
(jestem bardziej elastyczna po alkoholu)

kieliszki spoglądają ze stołu
dzwonią
nie odbieram

wkładam serce do pudełka
wrzucam do wody
wypływa zamienione w kryształ

Recital

grudzień rozsypuje śnieg na Gubałówce
otulona grafitowym płaszczem
rozsiewa wokół siebie chłód
choć wewnątrz kipi
tęsknotą za zielonym koncertem
pod otwartym niebem

czterysta kilometrów
i pięć miesięcy wstecz
Łazienki Królewskie
palce pieszczące fortepian
jak ciało kochanka

i muzyka niesiona przez liście
przez trawę
na skrzydłach ptaków
w futerkach wiewiórek
jedzących prosto z ręki

i on patrzący na nią
jak spragniony kot
chłepczący wodę z miseczki

Zajebisty tytuł

Morsztyn napisał Nagrobek kurwie
wiem
chciałbyś wygooglować ten wiersz
poczekaj
zostań ze mną

dlaczego nie pomalujemy razem
nieprzyzwoicie
flamastrami po staniku
(miseczka podwójne d)

będzie się działo
biel zaczerwieniona po fiolet na niebie
indygo

pozwól odprawić się z tobą
prawą ręką

z prawem na lewo
poprawnie

popraw mnie