ZYGMUNT FRANKEL

Mam małą sypialnię

Mam małą sypialnię,
przy łóżku, gdzie śpię, stół,
na stole zdjęcie twe,
w zdjęcie wbite ostrze.

Mam małą kuchenkę,
w kuchni mam lodówkę,
a w niej lodu kostkę,
serce — w lodu kostce.

Do widzenia przez telefon

Powiedzieliśmy sobie przez telefon do widzenia. Był tam jedynie
twój głos, lecz ciebie nie widziałem, nie czułem,
dlatego, ledwie odłożyliśmy słuchawki,
otworzyłem plan miasta i
pocałowałem miejsce, w którym się spotykaliśmy.

Czarny kot

Szedłem sam odludną ulicą pewnego wieczoru,
wtem czarny kot zeskoczył z parkanu,
przebiegł mi drogę.

Uśmiechnąłem się.

W jeden piątek dwa razy skakałem ze spadochronem,
trzynastego pływałem w rozszalałych morzach,
wszedłem pod wiele drabin i zawsze wyszedłem bez szwanku,
toteż tylko zaśmiałem się w ślad za czarnym kotem,
poszedłem dalej,

na przyjęcie,
gdzie spotkałem ciebie.

Przygody

Miło jest wspominać przygody
długo po tym, jak się zdarzyły,
gdy już wiadomo, że skończyły się dobrze:

ktoś nie chybił, gdy omal nie dopadł go lew,
niczym się nie zaraził od tamtej kobiety,
nie zgnił w więzieniu w republice bananowej,
nie rozbił się w żadnym z samolotów.

Niepewny był finał zdarzeń, kiedy jeszcze trwały:
komuś zrobiło się gorąco,
zaschło w gardle,
chwyciły go mdłości,
upił się,
umierał,
zaznał wielu lub wszystkich z wyżej wymienionych przeżyć.

Z tych przygód ten ktoś wtedy poskładał wspomnienia
i takie już, sklecone naprędce, zostały.
Gdyby nie było tych, wymyśliłby ciekawsze.

Żyd wieczny tułacz

W kurzu i mgle idzie
przez mrozy i skwary,
nie zawsze jest Żydem,
nie zawsze jest stary.

Są o nim piosenki,
bywają przestrogi;
wzdychają panienki,
zgrzytają panowie.

Gna, wiecznie niestały
(mówią o nim, że drań),
do zieleńszej trawy,
do piękniejszych wciąż pań.

przełożył Andrzej Samborski

Zygmunt Frankel (1929-1997) — poeta, prozaik, dramaturg, grafik, malarz. Urodził się w Wieliczce, dzieciństwo spędził we Lwowie, młodość na zesłaniu w Kazachstanie i na Syberii. W niespełna rok po repatriacji wyemigrował. Studia inżynierskie i plastyczne odbył w Wielkiej Brytanii. Od 1952 roku mieszkał w Izraelu, ostatnie lata spędził w Tel Awiwie. Wiele podróżował, lecz nigdy więcej nie był w Polsce. Tworzył i publikował w języku angielskim, a przekłady jego twórczości ukazały się po hebrajsku i japońsku.

Andrzej Samborski (ur. w 1967 r. w Lublinie) — poeta, prozaik, krytyk, tłumacz, twórca i wykonawca piosenek. Laureat VI Festiwalu Kultury Ekologicznej w Józefowie (1998), turnieju jednego wiersza podczas XXIX Warszawskiej Jesieni Poezji (2000), III Agonu Poetyckiego „O wieniec akantu” (2003), XXVII Konkursu Poetyckiego im. Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (2020). Uhonorowany Medalem Zasłużony dla Miasta Lublin (2020), Poetyckim Laurem Józefa Czechowicza (2022) i Nagrodą Kulturalną Województwa Lubelskiego (2023). Wiersze i przekłady z angielskiego publikował m.in. w „Przeglądzie Powszechnym”, „Akcencie”, „Wyspie” oraz w izraelskich pismach „Nowiny-Kurier” i „Kontury”. Tłumaczony na grecki, litewski i niemiecki. Jego tłumaczenia poezji z jidysz znalazły się w książce Tam kiedyś był mój dom… Księgi pamięci gmin żydowskich (2009). Wydał książki: To się śpiewa, to się tańczy (1995), Na śmiech i życie (2004), Zwierzę się wam… czyli zwierzęta, rośliny, zjawiska przyrody, a wśród nich człowiek (2020), Mój czas (2020), Ulicami Lublina (2021), Nie tylko COVID. Wiersze i proza (2022), Ekslibrisy literackie. W hołdzie dla Andrzeja Kota (2023) oraz płytę z autorskimi tekstami piosenek i muzyką Piotra Czyżowskiego Kolumb i spółka (2022).

Paweł Partyka: Anioł, Stokrotka, *** (zostań…), Oczy, Perła

Artur Daniel Liskowacki: Z sieci w sieci. 24

aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia