O trudzie myślenia i łatwości chaosu

Nie wiem, dokąd dąży człowiek, ale przeważnie do końca korytarza, do krzesła lub do łóżka. Trudno byłoby przeżyć życie, stojąc. Idąc, tym gorzej, bo najczęściej trzeba zawracać. Życie człowieka przebiega w zdecydowanym chaosie. Nie chciałbym tego nazywać entropią, bo zaraz znajdą się tu czytelnicy, którzy ją połkną. Człowiek próbuje go (chaos) okiełznać, doszukując się w sobie i w otoczeniu, i w samym życiu jakichś prawidłowości i wzorców, a tu lipa — wszelkie prawdy, nawet te najbardziej doniosłe, walą w łeb, na przykład w sytuacjach typu długie kobiece nogi czy facet z kilkudniowym zarostem w samochodzie z szyberdachem. Oczywiście życie jest niesprawiedliwe i wcale dobrych ludzi nie spotykają dobre rzeczy. I tak dobrzy muszą płacić tyle samo co źli, za prąd, gaz i wywóz śmieci. Niestety, życie to nie matematyka, tu nie ma wzorów, twierdzeń i aksjomatów. Ale życie i matematyka mają kilka punktów wspólnych, na przykład jednokładność i rzut poziomy, no ale te kwestie pozostawmy seksuologom z kuratorium.

Co jednak będzie, jak za dwa, trzy tysiące lat ludzkość przyjmie inne strategie? Nie będzie, dajmy na to, religii, telewizji, kredytów, wódki, a nauka odkryje, że nie byliśmy ludźmi?

Co zrobić z czasem przed nami? Czas przeraża, ale jeżeli go nie ma, to ciekawe, czy ustąpi przerażenie? Nie chodzi tu o znalezienie jakichś definicji, refleksji czy myśli. Lubimy głębokie, mądre maksymy i myśli, a za takowe uważamy te, które albo nas usprawiedliwiają, albo dodają otuchy lub złudzeń. Nie lubimy myśli demaskujących nasze zło i głupotę, ale chociaż czujemy przed nimi respekt, nigdy się do tego nie przyznamy. Dlatego najczęściej myślimy i mówimy o niczym, dobrze wiedząc, że większość robi tak samo. I tak już zostanie.

Dobrze, że jest seks i są pieniądze, inaczej nie chciałoby się nam ruszać głową, dupą zresztą też.

Właściwie szkoda, bo ruszanie głową to ciekawe doświadczenie. Zresztą, cóż znaczy doświadczenie? Może po prostu zdarzenie. Dlaczego coś niecodziennego, niesztampowego, zaskakującego nazywamy doświadczeniem? Żeby wyciągnąć z tego wnioski? Doświadczenie to coś, co jest nam potrzebne do zrozumienia jakiegoś zagadnienia, do zweryfikowania naszych prawd, podejrzeń itp. Jaka liczba doświadczeń jest wystarczająca, aby nas usatysfakcjonować? Aby nas zadowolić? Tego nie wie nikt. Gdyby czas istniał, podsuwałby nam doświadczenia chronologicznie i nieprzypadkowo. Co jak co, ale czas musiałby być doskonały. Często się mówi: serce bije siedemdziesiąt razy na minutę. Ale przecież serce bije niezależnie od tego, czy czas jest, czy go nie ma. Jeszcze sto lat temu trudno było zmierzyć komukolwiek puls. Wszystko teraz mamy na godziny albo na minuty. Za jedną minutę rozmowy trzydzieści groszy, za godzinę parkingu cztery złote itp. Czas powinien być najbogatszy na świecie.

Właśnie, co zrobić z czasem przed nami? Ktoś wie?