Sekret

Wymiotłam spod szafy.
Niechcący przypadkiem.
I lament. Co jest pod szafą
pod szafą niech zostanie.

Ale co teraz z takim nagim
w całej okazałości
spod szafy artefaktem.
Jak go ominąć żeby nie patrzeć?

A on jak mu z tym?
Gdy wie że kluczowy w sprawie
a porzucony śmiecia chcąc nie chcąc udaje.

Przeczekamy tak razem.
On na mnie z byka ja na niego wcale.
Choć całą perspektywę objął mi
swoim kształtem. Bliscy i obcy sobie
w stanie zawieszenia wytrwamy
do ostatecznego szaf wybebeszenia.

***

Codzienność znów wyrwała nas
z kontekstu. Ogłupieni chwilą
odwracamy bieg wydarzeń. Tracimy
z oczu cel kołując tuż nad nim.
Zaślepieni drobiazgiem
potykamy się o własne nogi.

I zamiast z całą siłą odbić w górę
pozostawiamy po sobie szczątki.

Pomóż mi się zebrać i jeszcze raz
spróbujmy zmienić wątek.

***

Mina to mina.

Inaczej sobie siebie widziałeś.
Poszło. Świat wybucha
śmiechem a ty umierasz.

Ale to minie. Tutaj umieranie jest odwołalne.
A teren tak gęsto zaminowany
że o chwilowych ofiarach nikt nie pamięta.

Wnuk nie pochyli się nad nią ostrożnie.
Kurz jej nie pokryje. Szafa nie zakopie.

Głupia mina do kiepskiej gry.

Pełnia

Księżyc ma dzisiaj nieprzyzwoicie
jaskrawy tupecik — zagląda do łóżek
swoich petentów. Co przyszli po sny,
a wcale nie śpią.

Oślepieni na gorącym uczynku
policyjnym szperaczem. Stój, bo strzelam!

Albo dobra, leż.
Sami już nie wiedzą,
czy to oni skradli komuś, czy
im skradziono ich własny sen.

Sia ła ba ba mak
Sia ła ba ba mak
Sia ła ba ba mak

Powtarzaj tę mantrę do skutku.
Ja już idę

***

Sosnowe lasy
jak kody paskowe, łąki
kwitnące melanżem pikseli

W błękitnej zorzy
ekranów wymieniam się z sobą
spojrzeniem

Posiadłam wiedzę tajemną, na hasło
otwieram portale

Kryształem ciekłym w matrycy
przelewam uczucia na cyfry

osiem dziewięć dziewięć siedem
dziewięć osiem osiem jestem
jeszcze, jeszcze jestem

Ale którym kontem?