droga listopadowa

znowu to samo miejsce w pełnym środku niczego 
chadzam wokoło po śladach potłuczonych naczyń
od zeszłej jesieni jakby mniej oddechów na płocie 
rozstaje witają mnie krzyżem zgiętym od lumbago

w jednym z sadów pomieszkuje samotna huśtawka 
nie ma wiatru mimo to zamaszyście macha nogami
niedługo jabłka przestaną nadawać się na szarlotkę 
na progu domu ktoś zostawił dżinsowego stachurę

przy studniach chwieją się jedynie bezpióre żurawie 
nikt z żywych nie nauczył ich latać aż za wyobraźnię
co rusz mijam ze świecą omszałe kamienie bez dat
nie wiem czy za rok zieleń nie pozbawi ich nazwisk 

jak najbardziej

łączenie w pary z rzeczywistością jest już démodé
przecież wygodniej poklepać smartfon po plecach 
od tego na pewno nikt się nie obrazi za poufałość
wyjście poza uwirtualnienie wymaga trybu jestem

świat to nie kosz megapikseli na targu wyobrażeń
realność doświadczania zza szyby wygląda inaczej
wystarczy wstukać odpowiednią sekwencję znaków 
kolejny doradca powie jak zamienić bujdę w mannę

za dużo komunikatów dla każdego ale nie dla ciebie
już dawno przestałeś rozumieć sens życia bez ludzi 
woda słońce niebo to wyłącznie wymiary halucynacji
senne zera i jedynki właśnie budują z cyfr nową erę 

wiara tułacza

powroty niosą w sobie to coś nieprzewidywalnego
zgaduję jaki numer tym razem wykręci koło czasu
wieczysta gwarancja obejmuje tylko wspomnienia 
pozostała reszta musi pogadać z teraźniejszością

cykl wyjazdów i przyjazdów istotnie trwa non stop 
nie ma znaczenia skąd i dokąd będziesz zmierzał 
przesypywanie życia przypomina szkice na lodzie 
za chwilę oddech zamieni się w płynną przeszłość

pamiętam aby nie stawać po ciemnej stronie drogi
bycie widocznym pozwala mówić w słońcu prawdę
nie ma klucza otwierającego wszystkie drzwi ziemi
przystanki potrafią wziąć za ręce całą niepewność