Pod podszewką

Chętnie z panem zagram; warcaby, szachy — wszystko jedno,
ale to wieczorem, na wszystko musi przyjść
odpowiednia pora, nawet pod pociąg
trzeba wiedzieć, kiedy najlepiej,
żeby nie zdążyli człowieka powstrzymać

A wie pan, kiedyś nie znosiłem gier, ludzi,
i jak ktoś mi coś kazał, i jak potem na mnie patrzyli
Niech pan przyniesie szachy, dla siebie,
ja mam wszystko tutaj,
popukał palcem w czoło

Pielęgniarka zabrała go na rehabilitację,
był prawie niewidoczny w tym swoim wózku,
z ciałem splątanym jak wiklina

I jeszcze jedno: jeśli pan chce, niech pan o mnie coś napisze,
cokolwiek, może runę razem z tymi słowami jak most,
co zbyt wcześnie uznał się za niepotrzebny

Nieskończenie wiele pytań

Kobieta tańczy
Kobieta pisze
Kobieta przychodzi, uśmiecha się
mówi, że jest jej dobrze
Nie ma powodów, by kłamać

On też robi, co do niego należy
ale i tak okazuje się, że to za mało

Za mało, żeby mogło się udać

Gotowość

Dziewięć miesięcy, czasem krócej i proszę, oto jest
kolejna historia do gazet
Chciałam wierzyć, że może tym razem będzie inaczej
że te kwiaty, obietnice, to naprawdę
a tu kolejny bachor
W poprzednim życiu musiałam być bardzo złą osobą
bo jak inaczej wytłumaczyć to wszystko

Pan, zdaje mi się, jest dobry człowiek, rozumie pan drewno i ludzi
że panu tak się chce do nas; raz, dwa razy w tygodniu
Mnie to by się nie chciało

Powiem panu w tajemnicy: te nowe lekarstwa chyba nie działają
Opuszczę w ten świat łagodnie, żeby nie robić problemu

Poda mi pan włóczkę? Może być ta niebieska. I jeszcze żółtą
Muszę podokańczać czapki, rękawiczki
pozamawiali, że nie wiem, czy do świąt się wyrobię

Bez materii

Nikomu nie udało się ustalić, ile ma lat
całymi godzinami wpatruje się w swoje dłonie
widzi więcej, niż gdyby ziemię otwarli
i rozsypali wszystko
ponownie

Kwiecień
liście
kołowanie ptaków
Siada na ławce
nie przestaje się dziwić
że to tak może co roku
niezmącone
uparte
jakby zapomniało
co poukrywali

Actus purus

Przeżył mnóstwo ciekawych przygód
nie powinno zatem dziwić, że chce się nimi podzielić
założył nawet folwark, zatrudnił ludzi
by mogli usłyszeć choć namiastkę tego
co mogliby mieć, gdyby tylko
byli bardziej rzutcy
albo nieuzależnieni od alkoholu

Czasem zstępuje z niebios
udziela precyzyjnych instrukcji co do rozkładu dnia
a potem chodzi po wodzie
(jak jeden taki przed nim)
błogosławiąc mieszkańcom prywatnego raju

Innym razem przyjmuje akolitów
zainteresowanych trudną sztuką liczenia
od dziesięciu do jednego
Uczy ich, jak żonglować cudzym bólem
w sposób, który miałby wszelkie znamiona terapii
a gdy uzna, że postępy są zadowalające
i wiedzą już jak sprawić, by powieki stawały się
cięższe i cięższe z każdą minutą
namaszcza ich i wypuszcza w świat
by kosili forsę na tym, co nie chce od człowieka odpaść

W międzyczasie, tu na dole, bezzębny mężczyzna
ze zwykłą mu życzliwością, morduje krety karbidem
gasi papierosa i wkłada rękę w rozkopany dół
wyciąga po kilka naraz, jeszcze dymią

Psy leżą w cieniu, leniwie podnoszą wielkie łby
ale w tym upale nawet one nie są zainteresowane śmiercią
Czternaście, mówi mężczyzna, tyle co stacji chrystusowych
zbiera truchła i idzie zbijać karmniki dla ptaków
dziesięć złotych za godzinę pracy
ale cieszy się, że ma dach nad głową i rower
zawsze to wygodniej do wsi