w okamgnieniu

ubywa ramion zbyt młodych matek, nikt nie nakręca pozytywki
przy szpitalnym łóżku tamtego dziecka.
w okamgnieniu szarzeją ściany, zmierzch zalega na półkach,
a z okna na drugim piętrze wygląda zmarszczona twarz
mężczyzny. wycięli drzewo, na którym jeszcze wczoraj wisiała
kartka ze zdjęciem psa. na wieży kościoła rozbrzmiewa dzwon,
para gołębi dosięga nieba.
łagodny podmuch przechyla płomień, minęły trzy lata.
|podnosząc maleńki liść, nieuchronnie zbliżasz się
do jesieni. nic z tego, co ziemskie, nie trwa dłużej
niż przymknięcie powiek.

sarny

od kiedy pod piątką zamieszkali nowi,
źle sypia. coraz częściej drżą jej ręce.
droga od klatki schodowej do drzwi
wydaje się zbyt długa
i jakoś szybciej ubywa oxazepamu.
w zeszłym tygodniu leżała skulona
obok wanny,
nie potrafił zrozumieć niczego z rozszarpanych
sylab.
była jak ranne zwierzę, które obezwładnił,
choć sam nie wierzył, że zdoła
się jeszcze zabliźnić.

skorupki

jak ptaki uwić gniazdo
w kosmykach wciąż jeszcze żywej
wierzby. rozłupać rdzawe skorupki,
niecierpliwie
doczekać się młodych i stoczyć
żuczą walkę o opasłą kulę gnoju.
zgryźć matecznik i ulecieć
spod czujnego oka
matki. omszałe oprószyć żółtym.

kołysanka

opuszczasz głowę. tak będzie
łatwiej aż do dnia, gdy tamten rudzielec
zapyta, czy widziałaś powieszone ciało. słyszysz
śmiech przerywany uderzeniami
taboretu. wycierasz w koszulkę
mokre dłonie. migawki, rozkołysanie.
lisie kły. pieczenie policzków
nagłe niczym ślady krwi na śniegu.

ocet

pamiętasz wysokie lady, wagę z lubelskiej fabryki
i kwaśną jak ocet twarz. bez pośpiechu
przynosi bochenki z makiem. obrosła sierścią,
zapachem kozich wymion, pociera dłonie
o znoszony błękit fartucha.

za oknem chmurzy się od spalin, czerpiesz
łapczywie ławice z dymu
i ludzi, którzy kurczą się w szkiełku, oka
mgnieniu.