***

przez lufcik
ciszy

wyleciały

niezapisane
słowa

białego
wiersza

jeszcze ciepłego
jak kromka
chleba

nocą

kiedy już kończy się
zestaw pytań i
odpowiedzi — wychodzisz
na zewnątrz w deszcz

noc —
ulice puste i nieme

nie są usprawiedliwieniem
dla twoich udręk —
niedosytu braku
pewności

pochylasz się
bierzesz do ręki
kamyk

jako jedynego świadka
który może poświadczyć
że twoją intencją
nie jest droga

na skróty

sierpień

więdnie
szkarłatne lato

dęby
w skupieniu
nasłuchują

topi się światło
krótszych dni

na parkowych ławkach
odpoczywają
ostatnie tygodnie sierpnia

kochanie

1
jesteś poduszką dla moich snów
przewodniczką dla oczu
ciepłem dla palców

krucha
leżysz odwrócona
do mnie plecami

2
otulam pledem
twój poranny niepokój

pijemy wino z jednego kieliszka

ciepło i lekkość śpią obok