Git

ara powtarza dźwięki starych nagrań.
Cis, fis, his — szarpie struny usytuowane gdzieś za skrzywionym dziobem.
Struny od pudła szarpał kiedyś On, a oni próbowali wtórować.
Tak samo bezmyślnie, w kreowanym zachwycie.

Teraz papuga. I bez pudła.

kobieta która układa puzzle

ma siwe włosy
spokojne ręce
i jasną przeszłość

jej upór jest kruchy jak kreda
można nim zapisać tysiące równań
wygładzić nierówności
albo wybielić ścianę
pod którą leży pozbawiony dywanu

ostatni element

parapet

tyle światła w przestrzeni
zajmuje jeden
wydziera
drugi zdziczały namolny
nie daje się zapchnąć wykluczyć
trzeci jeszcze nieznaczny
zapuszcza tężeje rozwija

przeciąg
selekcja
niepamięć

co będzie apokalipsą?

pies który nie chce iść na siusiu

czeka na pana przy drzwiach windy
jeszcze nie nieszczęśliwy
jeszcze pełny
wiary po uszy
ponad rozum
ponad pęcherz

a jego pewność jest najbardziej psia i najmniej ludzka
hamuje ruch na klatce wzbudza litość

pies który nie chce iść na siusiu wreszcie sika
pod siebie

i podnosi ogon

tumiwisizm

Wisielcza cisza, w niej tylko wiatr
próbuje wybić wisielczy takt,
który porusza gałęzi cień,
co złazi z drzewa, to znów się pnie,
tłukąc w zabite okna
dechami.
Dziecko wylało się z pomyjami,
teraz pomyje śmierdzą jak zbuk,
gdy mydli oczy dziecięcy duch
drzewom i cieniom, i cieniom drzew.
Płacz to, śpiewanie czy czarci śmiech?

A pod schodami schodzi się zło,
w którym zalega kosmaty wąż.
Z pyska wysącza mu się herbata,
a żółtym zębem myszy chce drapać.

To nie herbata! To jest samogon!
Cholera jasna! Wężowy ogon
pcha się do pyska, o ząb zahacza,
już leci jucha, juhas i baca
razem z owcami, bo zeszły
z gór
i becząc, tworzą niedźwięczny chór.
Wieszają przy tym na pajęczynie
nuty, krzyże, bemole…
Świnie!