Cykl: Kurs dobrej śmierci

Lekcja 29.

Nie porastaj mchem, moje serduszko!
Można powiedzieć, że wyskoczyłem tylko na chwilę.
Wyprostuj litery, ustaw je w należytym szyku,
Niech opiszą twoje boje, ujmując wcięciami akapitów
Trwogę twą i śmiesznostki, które i tak strzepywałeś
Jak łupież. Nie wszystkieś strzepnął, kto ma być pohańbiony
I tak będzie. Nie obrócę się już do ściany, bo ściany tu nie ma,
Nie popatrzę przez okno, bo — —

Lekcja 30.

Przejścia to przejścia: tu nie może być łatwych przejść,
Na drodze prowadzącej do ducha staje ból, stają męki cielska.
Jest wolność i nie ma kogoś, kto by pilnował porządku,
Blisko chaos i możliwość całkowitego stoczenia się w dół.
Właśnie teraz się staje konieczne i nieuniknione.
Czy lżej odchodzić, kiedy trwa festiwal wrogów?

Lekcja 31.

Nieznajomy mężczyzna z mojego snu jeszcze stał na tle szafy, gdy na jawie otworzyłem oczy,
Zrozumiałem to i przyjąłem do wiadomości, kiedy zasłoniła go
Sylwetka mojej żony, która do końca odsuwa ode mnie mary.
Trzeźwo myślimy o tych rzeczach, wierząc cichutko, że nas nie rozdzielą.

Lekcja 33.

Oglądam z przyjemnością film, w połowie przychodzi refleksja:
Otóż aktorzy, których osobiście znałem, są już po tamtej stronie,
Prawie wszyscy; większość moich żyjących znajomych jest także
Po innej stronie. Zgroza dołączyć. Czas trwania
To nie czas trwania filmu. Bezprawie przyrody
Doskonale wygłusza pragnienia, ośmiesza żądania,
Budzi obawy, bez których życie byłoby piękne.

Lekcja 35.

Proszę przestać świecić mi w oczy. Pragnę się odstręczyć.
Odjąć głowie dudnienie, odciąć dopływ
Przypominanych i wyobrażonych metod ekspertów medycznych.
Pod hasłem tryumfu nauki więdnie wątła roślinka humanizmu.
Resztę zdrowia będę się starał chronić bez kodów na skierowaniach,
Bez udziału machin odbierających chęć.
Z echem ich klątwy.