Czarna zorza

tamten zmierzch ugrzązł mi w gardle

pamiętam:
byliśmy sami, ale nie starczyło dla nas miejsca,
było ciemno jak na dłoni, a mróz żarem lał się z nieba,
pamiętasz?

pamiętam też, że gdy odjechał twój dyliżans,
runy rozświetliły McDonalds
i byłam trochę Wielkim Gatsby

nadal nic?
to nie szkodzi,
ja pamiętam za nas dwoje

dałeś mi szyfr do skrzynki,
(nigdy wcześniej ani później
nie dostałam piękniejszego szyfru do skrzynki
[w każdym razie nie pamiętam])

a w tej skrzynce była czarna zorza,
która do dziś stoi mi w gardle

***

zaciskam siebie w kieszeni
i oglądam zdjęcia na popularnym portalu
polubię tylko wyjątkowo korzystne
ujęcia jej niewidzialnej twarzy
(nawet nie mrugam)

w wodzie widać strzępy jakiejś postaci,
postać łagodnie się uśmiecha
(zawsze łagodnie się uśmiecha, gdy umiera,
ale ja nawet nie mrugam)

czy łatwo nie mrugać, gdy patrzysz
na swoją trzecioosobową śmierć?

schowam oczy gdzieś w kieszeni,
w końcu muszą trzymać język za zębami

***

Czekamy na lepszą przeszłość,
na jakieś inne gdzieś-kiedyś,
inny Paryż,
inny Inowrocław,
inny 24 czerwca 2006 roku,
inne lato Tiersena.

Czekamy na inne przedczasie,
inny żart o zamku i równie wspaniałej ruinie,
opowiedziany inaczej i przez innego nauczyciela
na innej lekcji łaciny.

Rzeczy miały się zupełnie inaczej,
gdy już raz się nie wydarzyły.