jak dobrze

od urodzenia jestem w wyprawie na tamten brzeg
dotąd trudno mi było przyznać się do oczywistości
słupki pikietażowe jakby wolniej sunęły poboczem
teraz widzę za oknem tylko czerwono-białą smugę

zastanawia mnie własna reakcja na nieuchronność
w końcu przestałem obłaskawiać tańczące fantomy
wszystko i tak płynie w sobie tylko znanym kierunku
nijak się do tego mają teorie o sprawczości na hasło

ponoć wielozadaniowość nadal święci same triumfy
chciałbym ciągle pisać o tobie każdą ręką z osobna
pod koniec dnia sporo liter nadal stoi przy drzwiach
poprawiasz mi krawat gdy idę poszukać wspomnień

wolny

od pewnego czasu noszę świat w kieszeni spodni
mimo rozmiarów wypełnia szczelnie małe pudełko
chromowane ramki szczerzą zęby w słoneczności
stale głaszczę je po szklanych porcjach wydarzeń

w każdej chwili czuję jego niski puls na klawiaturze
przychodzące powiadomienia zawłaszczają uwagę
stan baterii wyznacza poziom życiowej aktywności
śpi bliżej mnie niż cała moja miłość do najbliższych

wszystko to przez nieustanną praktykę ścieżki fomo
bycie w centrum wszystkiego okalecza świadomość
wreszcie ulga że coś bez pytania może mnie ominąć
oddycham pełną piersią w cieniu zażółconych drzew

czasoprzestrzeń

stoję w sierpniowym słońcu tuż obok południa
most z minionych czasów wziął się za remont
myślę jak przekroczyć potok bez udziału wody
oznakowanie pionowe mówi cześć wieczności

żółty dom od zawsze starannie skrywa wiersze
napisane na deskach czytało się przy obiedzie
legendy nie oszczędzają także wyblakłych piór
temperówki wyszły z mody po wygranej bajtów

zauważam go z daleka pośród zżętych wzgórz
zgarbiona dzwonnica patrzy mi prosto w serce
polne kamienie idą wolniutko wzdłuż linii czasu
wczorajsze chwile wymieniam na przezierność