I. Misja

zabiję tego demona w tobie
uwikłał twoją duszę w skarłowaciałe ręce piekła
zstąpię na „to” dno

demony nie przenikają myśli aniołów
i kiedy się radują, że aniołowie naiwnie szepczą
są ograniczone
anioły przenikają myśli demonów
mają tę moc, ale milczą
nie radują się jak demony
ponieważ twoje prawdziwe „jestem” się nie śmieje

zabić demona to uwolnić go
egzystencję od śmiertelności

modlitwa anioła:
niech demon nie ingeruje w twoje myśli
nie fantazjuje o nich za dużo
niech jego kryjówka się nie chichocze
niech nie będzie echa na dnie

aniołowie widzą zniewolone dusze
wtedy gdy one ich nie widzą
przenikają przez nie
pierzastymi skrzydłami

twój demon już się radował
że uwikłał anioła w ciemną sieć
heh, demony zawsze szybko się radują
bo nadchodzą zbyt szybko
anioły delikatnie unoszą się
i nigdy więcej nie odchodzą
czy nie wiesz, że strażnicy zawsze stoją wiernie

zbyt szybko wypuściłeś swojego demona
w kierunku anioła
sam tego chciałeś, to twoja wina
a nie wiedziałeś, że to oczyszcza
myśli od szaleństwa

cichniesz dziś wieczorem
twój demon nie przychodzi, żeby mnie dręczyć
wystraszył się, że zniknie
o świcie zostaniesz uwolniony
anioł wiedział
to początek

ponownie będziesz przeklinał swój los
ponownie będziesz chciał zjeść anielskie skrzydła
a to tylko skutki uboczne
podczas wyzwolenia

aniołowie nigdy nie opuszczają
tego, kto zapragnął zjeść im skrzydła
w gorących nocach istnienia

to nie jest złośliwość aniołów
to boska misja
przykazanie Tego, którego boi się twój demon

teraz leżysz na piasku
i podczas gdy morskie fale twojego „jestem”
ożywiają duszę
nie musisz dziękować aniołowi
możesz już chodzić sam

wreszcie wolna dusza słyszy
krzyki mew
tych, które pewnego dnia zabierzesz
za horyzont
a tam wieczność emanuje błękitem
twojego wiecznego i czystego „jestem”

II. Poemat o perłach i mistyku

wkraczasz ubrany w promienie
duchowość unosi cień w serce
otwierają się drzwi z pereł
perły łagodnie opadają na moją dłoń
którą prostuję w stronę promieni
akurat wpadły cztery
to oczy moje i twoje
szykują się do ciszy nocy
w której pozostaniemy

perły się nanizują
Tesla opanowuje ponownie wszechświat
w jungowskich aspektach
połączenie odłamków czy rozłączenie prądu
do snu wejdzie mistyk
który opowie milczeniem

za oknem grzmi
Tesla obserwuje Plitvice
wodospady śnią mistycznie
w sercu moim i twoim

mistyk na pustyni aleksandryjskiej
nie śni nie śpi
lekkością ducha
przywołuje Boga

dusza mistyka otoczyła wszechświat
po którym kroczymy
we łzie przemawiasz
cisza przeprowadza się do duszy

cisza otwiera drzwi języka
stambulskie noce tańczą radośnie
lilie ozdabiają stopy
nasze radości wywijają się do siebie

dusze spotykają się na poduszce
dotyk poszedł w cień
milczenie trwa w blasku
mistyk twierdzi
że jest dobrze

filokalia utwierdzają piękno w duszy
serca wkraczają poza słowami
wiatr ciszy otacza wszechświat
radość istnienia w nadziei piękna
łagodnie otwiera rzeczywistość

aspekty dawno zamknięte wybuchają
i poprzez gwiazdy wkraczają do umysłu
pereł — kobieta odwraca się
za uchem czyjaś dusza
aniołowie rozpoznali kto to

III. Aniołowie twojej duszy

Kiedy moja dusza
przenika poprzez twoją dłoń
czy wiesz, że to ja
czy uważasz, że to są tylko promienie
które cię oświecają
gdy w moich palcach noszę twoją duszę
Ja w twojej dłoni
ty w moich palcach
Czy wierzysz w anioły
podczas gdy nie śpią
lecz wiernie słuchają kropli bólu
w których się przeglądają motyle wyrastające z łez
Czy wierzysz, że znajduję się gdzieś obok ciebie
i czekam, i czekam, kiedy sobie przypomnisz
że swoją duszę wysłałam
do twojej dłoni
a ty nieświadomie krążysz w myślach
podczas gdy w moich palcach
śnią aniołowie twojej duszy.

***

Czasem myśli przenikają w kwiat
a tym kwiatem jesteś ty
w nim mieszkają dusze płatków
a jednym z tych płatków jestem ja

Przebrane łzy

Wierzę w płatki duszy
one ubierają mój ból w radość
padają łzy
patrz
dziś w nocy umierałam
a poranek ubrałam w płatki łez
żebym mogła
uwierzyć
że ponownie ujrzę twą duszę
w moich włosach