Droga

Wędruję jak niewidomy
bez białej laski

jak poeta
który utracił wiarę
w magiczną moc słów

została tylko droga

***

Roztrwoniłem
utracjusz
nieprzeliczone mnóstwo okazji
aby się nauczyć
umierać

przecież każda chwila jak ważka
dotyka skrzydłem
wieczności

Nie rozumiemy

Nie wszystko rozumiemy
z waszych starych historii
o Kainie czy Hiobie
nie znamy języków
w jakich krzyczycie przez sen
nie musimy o świcie walczyć z pokusą
samobójstwa

przykro nam
jesteśmy tylko aniołami

Za oknem

Skarżyła się
tak cicho
że nie można było
nie słyszeć

tak długo przechodzili patrzyli
nie widząc
aż przestała czekać
na cud

Upadły anioł

W końcu zrozumiałem
że jest tylko jeden temat:
moje życie

w którym
upadły anioł
zacząłem odróżniać kontury
dobra i zła

Ona

Pozdrawia ptaki
anioły z chleba
harde dzieci ulicy
o brudnych uśmiechach

Jej świat składa się z przyjaciół

Dumna jak sosna strzelista
i krucha
kiedy się dusi bez słońca

Na moją ziemię
przyniosła z nieba ogień